سخنرانى [ در جمع ايرانيان مقيم خارج ( حكومت اسلامى مناسبترين حكومت ) ] زمان : 21 آبان 1357 / 11 ذى الحجه 1398 مكان : فرانسه ، نوفل لوشاتو موضوع : حكومت اسلامى مناسبترين حكومت - آزاديخواهى ايرانيان حضار : دانشجويان و ايرانيان مقيم خارج اعوذ باللَّه من الشيطان الرجيم بسم اللَّه الرحمن الرحيم از يك طرف گرفتارى ملت ايران تقريباً به اوجش رسيده : حكومت نظامى ، دولت نظامى ، در تمام خيابانها آن طور كه گفته‌اند توپ و تانك مستقر است . مقابل همهء مساجد لولهء توپها طرف مسجد قراول مىروند . و مردم را در مضيقه قرار دادند ، در مضيقهء ارزاق قرار دادند ؛ حتى بعضى گفته‌اند كه در مضيقهء آب هم هستند . من نمىدانم صحيح است يا نه . با همهء قوا شاه دارد با مردم مبارزه مىكند . تقريباً مبارزه به اوجش رسيده . و از طرفى شاه هم سقوطش نزديك شده ، براى اينكه تقريباً اين تير آخرى است كه اينها در تركش داشتند . و قبلًا هم اين معنا حدس زده مىشد كه اينها بفهمند كه اثرى ندارد اين كارها ؛ براى اينكه دولت نظامى هم غير از آن نظامى كه سابق بود نيست ؛ خوب ، همان نظام است و همان نظامى است . و بر فرض اينكه حالا اين دولت هم يك قدرى شقى تر و شديدتر باشد لكن با اين سرنيزه‌ها نمىشود آرام كرد ملت را . با سركوبى نمىشود راضى كرد مردم را . آنها دنبال اين هستند كه راضى كنند مردم را ؛ آرام كنند مردم را . مگر امكان دارد كه به زور راضى بكنند كسى را ؟ يا با سرنيزه آرام كنند ؟ با سرنيزه موقتاً مىتوانند سركوبى كنند كه - مثلًا موقتاً - صدايى درنيايد لكن فايده ندارد . خوب بر فرض اينكه صداها در نيايد ، اعتصابات را چه مىكنند ؟ الآن ايران به شكل تعطيل درآمده ؛ يعنى در همه چيز الآن اعتصاب هست . با سرنيزه مىتوانند كه مردم را ، همه را سرِ كار ببرند و همهء چرخها را راه بيندازند ؟ ! اينها ديگر شكست خورده‌اند . اين دولت نظامى از اول معلوم بود شكست خورده است لكن حالا هم فهميدند كه شكست